WG: "Samen staan we sterk in Oldenzaal tijdens coronacrisis."

WG: "Samen staan we sterk in Oldenzaal tijdens coronacrisis."

Voorzitter, college, collega’s, vorige week dinsdag hadden we onze wekelijkse, ook dit keer digitale, fractievergadering en begonnen we met de voorbereiding voor onze bijdrage van vanavond. Een dag later stuurde onze fractievoorzitter Murat Yildirim ons een eerste voorzetje. En daarna gaat onze fractie dan los en wordt er geschaafd en geschuurd aan de tekst. Ik lees u de eerste zinnen die Murat ons toen stuurde: “We beseffen nu meer dan ooit, hoe broos en kwetsbaar het leven is. Daarom willen we ons betoog beginnen met het wensen van sterkte. Sterkte en kracht aan iedereen die een naaste of een geliefde heeft verloren.” We zijn een paar dagen verder. Gisteren hebben wij Murat zélf en zijn familie sterkte en kracht gewenst. Wij merken nu allemaal aan den lijve nóg maar eens wat de impact is van het verliezen van een dierbare. En die impact is dan zo mogelijk nóg groter en verschrikkelijker als je zelfs op geen énkele manier afscheid kunt nemen.  

 
Pfoe. Voorzitter, moeder natuur leert ons een lesje, meerdere lesjes zelfs. Een lesje in nederigheid. Een les in wat er in het leven wérkelijk toe doet. Een les in beseffen hoe waardevol vrijheid is. Een les in bewustwording hoe we met elkaar en met de natuur om moeten gaan. Maar ook een les in sámen leven. Een les in klaar staan voor een ander. Een les in de zoektocht naar wat ons bindt. Een les in het waarderen van “tijd”. We hebben minder haast. “De tied vlög, mer nig mer zo har”. De prijs van al deze lessen is hoog. Vreselijk hoog. Want we leveren niet alleen onze vrijheid in. Over de hele wereld zijn er nu al meer dan 2 miljoen slachtoffers. In Nederland meer dan 3000, in Twente meer dan 63, maar waarschijnlijk nog meer. De coronacrisis raakt ons allemaal.  
 
Dit jaar zouden we samen stil staan bij 75 jaar vrijheid. We zouden de miljoenen slachtoffers herdenken en onze vrijheid vieren. Die vrijheid die zeker voor de jongere generatie zo vanzelfsprekend is, is dat ineens niet meer. Onze vrijheid wordt enorm beperkt. En zoals gezegd, dat geldt voor iedereen. Van jong tot oud. Hoe wrang is het dat sommige ouderen onder ons eigenlijk zelfs voor de tweede keer in hun leven moeten ónderduiken. Dat ze opníeuw moeten vrezen voor hun leven.  
 
In de laatste alinea's van dit raadsvoorstel lezen we: “De ontwikkelingen rondom het coronavirus volgen elkaar in hoog tempo op. De situatie is ingrijpend en veelomvattend: een crisis van deze omvang heeft ons land niet eerder gekend. Er wordt een beroep gedaan op ieders creativiteit, incasseringsvermogen en inzet.” 
 
En hiermee voorzitter, komen we bij “vertrouwen”. Niemand had dit kunnen voorspellen. Niemand was hierop voorbereid. Waar we een aantal weken geleden nog met elkaar spraken over het jubeljaar 2020 en wat wij als raad hierin konden betekenen, vergaderen we nu vanavond ineens digitaal. We zien elkaar en we horen elkaar. Dat is al iets, maar er gaat niets boven het wérkelijke contact met elkaar. En dat missen we. We missen de mensen om ons heen. We missen familie, vrienden, collega’s. Thuis, op straat, in de stad, op het sportveld, in de klas, in het stadhuis. We missen die uitgestoken hand, die schouder om ons heen, die knuffel. Daar kan geen digitaal netwerk tegenop. We missen de mensen om ons heen. 
 
Maar onze fractie heeft er het volste vertrouwen in dat “het” weer goed komt. Dat wíj hier samen nog sterker uit gaan komen. Dat we, zoals gezegd, meer dan ooit beseffen wat er in het leven werkelijk toe doet. Wat zien we alleen in onze stad al geweldig veel fantastische initiatieven. Té veel om op te noemen. Het ontbreekt onze inwoners niet aan “creativiteit, incasseringsvermogen en inzet”. Iedereen is er op zijn of haar manier mee bezig. En met iedereen bedoelen wij ook écht iedereen. In de eerste plaats natuurlijk onze helden in de zorg, maar ook al die andere helden. Ook die postbodes, de onderwijzers de schoonmakers, de vakkenvullers, de krantenbezorgers, de bakkers, de marktkooplui, de horeca, de winkeliers, de politie enz. enz. enz. Maar ook al die Oldenzalers die geduldig wachten en zich netjes aan de regels houden. En laten we ze dan toch expliciet hier noemen. Ook onze jeugd. Onze jeugd, die van het ene op het andere moment bijna letterlijk “in het hok” moet. Die die vanzelfsprekende vrijheid zomaar ineens moet inleveren voor een paar vierkante meter of soms zelfs minder dan dat. Die kinderen en jongeren die niet meer naar school kunnen, die niet meer buiten kunnen chillen, die anderhalve meter afstand moeten houden, die digitaal lessen moeten volgen. Voor íedereen is dit een zware tijd. Dat hebben we al gezegd, maar dat geldt zeker ook voor onze jeugd. En natuurlijk gaat het dan soms mis, maar laten we ook dankbaar zijn voor de wijze waarop ónze jeugd het over het algemeen doet. Laten we vooral kijken naar wat er allemaal goed gaat. Laten we tróts op ze zijn! Juist déze tijd maakt nog eens extra duidelijk dat we voor de ontwikkeling van ónze jeugd elkáár keihard nodig hebben; de jeugd zelf, ouders, onderwijs én overheid. OLDENZAAL SAMEN STERK. Samen winnen we deze strijd. Daar hebben wij het volste vertrouwen in.  
 
Maar onze fractie onderschat de strijd en de prijs voor die overwinning niet. Het wordt een héle zware strijd en de prijs die we met z’n allen betalen en nog gáán betalen zal heel hoog zijn, zowel sociaal, maatschappelijk, emotioneel als economisch. 
    
We volgen de landelijke verordeningen en maatregelen op de voet, voeren die in en leven die na. Waar het kan trekken we regionaal op. We hebben noodverordeningen waarmee we met elkaar zorgen dat onze politie en ook de gemeentelijke handhavers in heel Twente op dezelfde wijze hun werk doen. We doen er met de richtlijnen en maatregelen alles aan om de verspreiding van het coronavirus en de overbelasting van onze zorg te beperken. We willen het college en het ambtelijk apparaat bedanken voor de vele en vele verschíllende manieren waarop zij met ons communiceert en berichten met ons deelt. Daar spreekt vertrouwen uit. En dat is wat we in Oldenzaal nodig hebben. Geen loze kreten en beloften, maar een digitale uitgestoken hand, een digitale arm om onze schouder, een warm woord, een kaartje naar alle 70 plussers, een brief, een gesproken bericht, een filmpje. Dank jullie wel daarvoor. Dit doet ons goed en helpt ons door deze moeilijke tijd.  
 
Toch willen we hier ook even een voorzichtige blik vooruit werpen. Misschien zijn we te vroeg, maar dat horen we dan graag. Graag willen we van het college horen of er al ideeën zijn hoe we Oldenzaal ná de corona crisis weer op gaan starten. Volgen we dan naast de landelijke maatregelen, ook een regionale en/of lokale strategie en ziet het college hier wellicht een rol weggelegd voor de Twente Board? We zijn benieuwd naar uw reactie. 
 
Natuurlijk maken we ons als WG zorgen. Hoe gaat het met onze kwetsbare jeugd en hun ouders? Kunnen we ze voldoende helpen? We weten dat er alles aan wordt gedaan, maar is het genoeg?  
Hoe gaat het in onze verzorgingstehuizen? Hoe slaan de ouderen zich door deze verschrikkelijke tijd? Kan de zorg het nog aan? Doen we genoeg? 
En de ondernemers? Hoe gaat het met hen? Kunnen we hen nog meer ondersteunen? Kunnen we onze inwoners nóg meer oproepen om lokaal te kopen? Mooi dat de gemeentelijke heffingen en belastingen worden uitgesteld, vooralsnog tot 1 oktober. Dat geeft wat lucht. Maar is het genoeg?  
En hoe gaat het met onze sportverenigingen en culturele instellingen? Mooi dat er een mogelijkheid wordt geboden voor uitstel van betaling voor de huur van accommodaties. Maar is het genoeg?  
Hebben wij in Oldenzaal maatschappelijke organisaties die middelen of handen tekort komen bij het bieden van hulp aan de kwetsbare groepen? Denk hierbij aan een heel praktisch bijvoorbeeld zoals onze voedselbank.  
 
De fractie van de WG krijgt steeds meer het gevoel dat we op een kantelmoment staan van onze 21ste eeuwse samenleving. Welke kant gaan we straks op? We weten allemaal hoe het wás. Maar niemand kan ons op dit moment zeggen hoe het “andere” normaal er uit zal gaan zien. Dat is aan de ene kant benauwend, omdat we altijd graag willen weten wat er gaat gebeuren. Aan de andere kant biedt het ook kansen. Was de titel van ons coalitieprogramma niet “Verbinden door los te laten”? Welnu, wij zitten er op dit moment midden in. Of we willen of niet, we móeten wel loslaten. En als vanzelf zijn we aan het verbinden. Of beter gezegd, de sámenleving is aan het verbinden. De digitalisering gaat in een stroomversnelling, we zoeken elkaar op en zetten onlineplatformen op zoals Oldenzaal Samen sterk. De vele, vele initiatieven en creatieve ideeën die in onze samenleving oppoppen laten zien dat we kunnen samenwerken. Waar we kunnen moeten we deze ondersteunen. We bieden maatwerk waar het kan. We kijken in onze organisatie naar het uit te voeren werk en zoeken naar mogelijkheden om werk naar voren te halen, zoals bijvoorbeeld bij het scholengebouw De Essen. Ook dit is een vorm van ondersteuning bieden aan ondernemers. 
 
Naast de kansen die we zien, hebben we natuurlijk dus ook onze zorgen. De meesten hebben we al wel benoemd. Om deze zorgen aan te kunnen pakken vindt de fractie van de WG een aantal zaken noodzakelijk: 
  • Duidelijke en eenduidige communicatie- en informatiestromen.
  • Continuïteit van onze dienstverlening en opvolging van sleutelposities en personen binnen onze organisatie maar ook bij organen die een verlengstuk zijn geworden van onze dienstverlening. 
  • Een goede compensatieregeling en ondersteunende maatregelen voor de gemeenten vanuit het Rijk. Gemeenten mogen niet het kind van de rekening worden en verdienen die compensatie. Indien we hier als raad een rol in kunnen spelen doen we dit uiteraard. We horen graag van het college of dit noodzakelijk is. 
  • Fasering in aanpak. Prioriteit ligt op dit moment op de korte termijn, maar de lange termijn maatregelen zijn even belangrijk. Vooral de situatie na de afbouw van de ingestelde maatregelen verdient, zoals eerder gezegd, de nodige aandacht.  
We zijn nu vooral bezig met het beheersen van de coronacrisis. Natuurlijk hebben we er alle begrip voor, als dit uitstel betekent voor de uitvoering van moties en toezeggingen. Dat we belangrijke thema’s als grip krijgen op het sociaal domein, werken met nieuwe financiële normen, het IHP, veiligheid rondom het spoor en jongerenhuisvesting even naar de achtergrond moeten schuiven, is helaas niet anders, zolang het maar niet uit beeld raakt. Het is aan ons als raad aan om hier de vinger aan de pols te houden. We bieden het college de ruimte om de financiële gevolgen van deze crisis goed in kaart te brengen. We hebben als raad aangegeven wat we zouden kunnen uitstellen en wat we (wettelijk) verplicht zijn om in de komende weken cq maanden vast moeten stellen. Kan het college ons zeggen wanneer we hier een overzicht van krijgen, zodat we een duidelijk beeld hebben? Het laatste punt: punt 3 van het besluit. Hier gaat het weer om “vertrouwen”. Wij geven het college handelingsruimte om al het mogelijke te doen om de crisis het hoofd te bieden. Wij spreken hierbij ons vertrouwen uit aan u, ons college, samen met het ambtelijk apparaat. U heeft ons de afgelopen weken door deze crisis geloodst. En wij vertrouwen er op dat u dit zult blíjven doen. We roepen u wel op om dit geheel aan acties goed vast te leggen en waar nodig de fracties via de fractievoorzitters te blijven informeren. Dit om in de toekomst mogelijke onduidelijkheden te voorkomen.
 
Voorzitter, wij ronden af. In de ogen van de WG staan we aan het begin van een nieuwe samenleving. Ook in Oldenzaal. We krijgen een “nieuw normaal”. Dat zal tijdelijk een anderhalve meter samenleving zijn. Maar we hebben er het volste vertrouwen in dat we meer en meer zullen toegroeien naar een samen-samenleving. Eigenlijk is het doel van de politiek te zorgen voor een samenleving waar iedereen op zijn of haar manier gelukkig kan zijn. Dat betekent dat we solidair moeten zijn met elkaar, dat we elkaar moeten helpen, dat we moeten delen. Dwars door al dat verschrikkelijke verdriet van deze vreselijke coronacrisis heen zien we lichtpuntjes. Vaak hele kleintjes, maar meer en meer. Kleine initiatieven, van een babbelbox voor ouderen tot gymlessen op het balkon. Van kaartjes schrijven en bellen tot boodschappen doen. Maar soms ook hele grote. Bijvoorbeeld van 200 kilometer afstand de Himalaya weer kunnen zien. Samen schrijven we geschiedenis. Samen staan we aan de voet van een nieuw tijdperk dat de geschiedenis in zal gaan als het na-corona tijdperk.  
 
We spreken nogmaals onze dank uit aan iedereen die zich op welke wijze dan ook inzet voor het beheersbaar maken van deze crisis. En met iedereen bedoelen we ook écht iedereen. We zijn er nog niet. De strijd is nog niet gestreden. Maar we zijn op de goede weg. Laten we volhouden! Samen staan we sterk, samen zijn we Oldenzaal, de glimlach van Twente. 
 
Voorzitter, dank u wel.
 
Woordvoerder: Henk Winkelhuis  Mail Henk